رپ­های علمی

  با تاملی در مقالات علمی و کنفرانس­های جهانی در دهه­های اخیر، واژه­هایی چون تئوری مجموعه­های فازی، منطق فازی، شبکه عصبی، الگوریتم ژنتیک، استراتژی­های تکاملی، الگوریتم­های ملهم از کلونی مورچه، الگوریتم­های ملهم از سیستم ایمنی بدن انسان، الگوریتم­های ملهم از آب دادن فولاد، تئوری مجموعه­های ناهموار و هزاران کلیدواژه­ی دیگر به وفور به چشم می­خورد. این موج علمی جدید در تقابل با رویکرد و تفکر سیستمی حاکم بر سنت تحقیقاتی علمی حاکم شکل گرفته است. این سنت تحقیقاتی جدید با دقیق کردن بیش از حد و بیان ریاضی پیچیده و اندازه­گیری دقیق و کمی­سازی به مخالفت پرداخته است و سعی دارد روش­ها و الگوریتم­های حل مسائل علمی را هر چه بیشتر به الگوریتم­های حاکم بر سیستم­های طبیعی نزدیک کند، از قطعیت صفر و یک فاصله گیرد و توانایی یادگیری را به روش­های حل مساله اضافه نماید و هوش مصنوعی را وارد مصنوعات بشری کند و AIQ را به عنوان بدیلی برای IQ مطرح نماید. در چارچوب این پارادایم جدید، هر چه الگوریتم­های حل مساله به الگوریتم­های طبیعی نزدیک­تر باشد، روش حل بهتر است، حتی اگر توجیهی برای آن در حال حاضر قابل ارائه نباشد چراکه بقای موجود زنده در تنازع طبیعی، محکمترین دلیل بر خوب بودن روش حل می­باشد.

  پیوستن به این جریان علمی با توجه به جدید بودن آن این جذابیت را دارد که عرض اندام در آن چه در حوزه تئوری و چه در حوزه کاربردی راحت­تر از سایر شاخه­های علمی می­باشد. لکن باید توجه داشت، اغلب الگوریتم­های اقتباس شده از طبیعت، با جهانبینی مادی عجین شده است و الگوریتم­های ارائه شده بطور غیرمستقیم در خدمت اثبات دیدگاه­های مادی­گرایانه قرار گرفته است که صحت بسیاری از آن­ها محل تردید است. شاید هم هدف برخی از سرمایه­داران از تبلیغ این رویکرد، تاثیر غیرمستقیم فرهنگی آن باشد. به بیان دیگر این رویکرد جدید، به محلی برای اثبات جهانبینی فلسفی متفکران تبدیل شده است.

  تصمیم شما چیست؟ آیا علاقه­ای برای پیوستن به جریان رپ­های علمی جدید دارید؟

  شروان عطایی

  27/3/86